You can motivate by fear and you can motivate by reward, but both those are temporary. The only lasting thing is self motivation.Homer Rice

Blog archief

Olympic cap

Blog

Hieronder vertel ik over mijn belevenissen.

Opstarten

12-01-2009

Het nieuwe jaar is weer begonnen en met frisse moed gaan we er weer tegenaan.
Hoewel frisse moed? Een trainingskampachtig programma, met 10 zwemtrainingen in de week, waarin het doel meters maken is, laat die moed en frisheid snel vervliegen voor een sprinter zoals ik.

Heerlijk relaxed kom je na de vakantie het bad binnen en begroet je iedereen. Bij het lezen van het programma krijg je al zo je bedenkingen, maar je houdt natuurlijk hoop. Bij het te water gaan voel je, och we zijn een beetje stijfjes vandaag, maar dat zal wel loslopen. Nadat je echter bent begonnen met zwemmen veranderen je benen al gauw in bakstenen en gaat na twee uur zwemmen de vergelijking met een afgezonken wrak meer op dan die met een speedboot, want je kunt nauwelijks het bad uitklauteren! Dat is zo`n beetje waar het op neerkomt de eerste training na de vakantie. Bij de eerstvolgende training heeft de spierpijn al een groot gedeelte van de moed doen verdwijnen en bij die erna heeft de vermoeidheid alle hoop doen vervagen. Nee, zoals je misschien al door hebt zijn de eerste trainingen van een opbouw periode niet mijn favorieten.

Nu is starten of opstarten altijd moeilijk. Wennen aan nieuwe dingen kost energie. Toch, het is niet de eerste keer dat ik na de kerst een opstart week meemaak, dus ik weet wat er gaat komen. Ik houd me voor dat wanneer ik rustig aan begin het ook allemaal wel goed zal komen. En dat komt het ook altijd. Want wanneer je na een weekendje rust de maandagochtend van de tweede week weer in het water duikt weet je niet wat je meemaakt! Zo`n wereld van verschil! Op lange afstanden peddel je ineens een eind weg, een baantje vlinderen houd je weer vol en het vroege opstaan gaat een stuk beter! Er gaat niets boven jezelf fit voelen. Daar wil ik best even een weekje voor doorbijten.

Fijn is het ook om met de gedachte te leven dat het altijd erger kan. Na een dikke anderhalf uur zitten mijn vijf en een halve kilometer erop. Naast mij in de banen zwemmen de lange afstandszwemmers uit onze groep Maaike, Linsy en Tom, dan gestaag door om hun zestien kilometer af te maken. Op dat soort momenten ben ik maar wat blij dat ik een sprinter ben!